هرس درختان آلو و گوجه

هرس درختان آلو و گوجه:

درختان آلو و گوجه از گونه های وحشی نواحی آسیای صغیر و اروپای شرقی می باشند. پایه های آلو شامل پایه های بذری آلوی میر و بالان و آلوی برومپتون و جولین می باشد و از پایه هلو در زمین های گرم و شنی استفاده می شود و از پایه زردآْلو هم می توان استفاده كرد. به طور كلی درختان آلو و گوجه دارای رشد رویشی نسبتا ضعیفی می باشند و معمولا به صورت پابلند و نیمه پابلند (متوسط) تربیت و پرورش می یابند و در سال های اخیر آنها را به فرم بادبزنی – هرمی- جامی بدون محور و یا با محور پرورش می دهند. در پاره ای از ارقام آْلو، مخصوصا آنهایی كه دارای شاخه های گسترده ای می باشند بیشتر به صورت جامی توخالی شكل و پرورش می دهند. اصولا تعداد شاخه های اصلی را بین 3 تا 5 شاخه در نظر می گیرند. درختان آلو و گوجه نیاز به هرس نداشته زیرا برخی از درختان آلو طبیعتا بدون هرس شكل مناسبی دارند و فقط به حذف شاخه های اضافی در میان تاج و شاخه های خشكیده اكتفا می كنند.

هرس باردهی:

هرس باردهی در درختان گوجه و آلو تقریبا شبیه به هلو می باشد و میوه ها بر روی شاخه های یك ساله و زائده هایی كوتاه و بارده كه در روی شا خه های مسن تشكیل می شوند، پدید می آید. شاخه هایی كه در روی درختان آلو و گوجه تشكیل شده و در باردهی موثرند، عبارتند از:

1- شاخه های چوبی 2- شاخه های مركب 3- شیفون یا برندی 4- گل های مجتمع (دسته گل بهاری) 5- نرك ها
اصولا هرس باردهی در روی این درختان اگر صورت گیرد فقط به منظور تولید شاخه های حاصل از گل های مجتمع می باشد، تا ظرفیت باردهی بالا رود. بنابراین هرس درختان آلو و گوجه در مقایسه با زردآلو و هلو خیلی سبك تر می باشد. ضمنا بعضی از شاخه ها كه پس از چندین سال باردهی ضعیف می شوند بایستی حذف گردند. در روی شاخه هایی كه توده های گل مجتمع خیلی مسن وجود دارند می توان آنها را حذف نماییم و شاخه های كناری و جانبی را از چهار یا پنج جوانه سربرداری كنیم.

روستای سادات ده برآفتاب

دانش رایگان کشاورزی خانه کشاورز

مقالات کشاورزی و دانش کشاورزی